Ouder bedenkt nieuw schoolconcept: Magisterium

Conrad van Pruijssen heeft een initiatief genomen voor een nieuw schoolconcept: Magisterium. Dat wil zo veel zeggen als: Meesterschap. In het eerste deel van dit interview vertelt hij over de aanloop tot dit initiatief.

Wat hebben paarden met het oprichten van een nieuwe school te maken?

Eigenlijk gaat het idee al zo’n 10 jaar terug. Ik heb paarden getraind. Ik kwam er achter dat het gedeelte met de paarden het makkelijke deel was. Het is veel ingewikkelder om het baasje te trainen dan het paard. Die paarden hadden een ‘rugzakje’. Trauma, verkeerde aanpak, etc. Wij gingen te werk zonder dwang, zonder geweld, etc. Dat zit ook in mijn waarden. We zochten de relatie met het paard op. Na 2 à 3 weken ben je dan klaar met zo’n training. Dan zijn de problemen opgelost. Zodra het baasje er echter weer bij kwam, ging het dan weer meteen mis. Oude patroon. Zo’n paard is gewoon heerlijk aan het zijn. Maar mensen kunnen denken. En als je kunt denken dan heb je bepaalde overtuigingen. Dat kan je hinderen. Dat zagen we gebeuren. Daar wilden we iets aan doen.

Toen ging je je richten op de ‘baasjes’ van de paarden

Ja. We zetten een training op ‘communiceren met paarden’. Het was voor velen een eye-opener. Ineens  beseften de deelnemers hoezeer hun eigen overtuigingen hun gedrag en beleving beperkten. Ze herkenden hun eigen overlevingsstrategieën. Dat was soms wel heftig. Maar erg inzichtgevend. De deelnemers ervoeren dit al zeer leerzaam.

Hoe kwamen de scholen in beeld?

Vanuit de training voor ouders kwamen scholen in beeld. Een aantal VO-scholen hadden veel uitval, vooral in het 4e leerjaar. Wat bleek? De leerlingen wisten niet goed hoe ze moesten leren. Planning, huiswerk etc. was lastig. Afijn, ik op internet kijken, bij de KU Leuven een cursus gevolgd, voorstel gedaan en eerst de docenten getraind. Maar ze vonden dat dit eigenlijk de verantwoordelijkheid was van de basisscholen. Ik naar de basisscholen toe, en wat zeiden de basisscholen: “Nee dat doen wij niet”. Maar hoe dan ook, het kwam op gang.

“Leren leren is nog belangrijker dan de inhoud van de overgedragen kennis”

Deze activiteiten waren een mooie voorbereiding voor mijn bedrijf HappyparentsHappykids, voor opvoedingsadviezen. De bedoeling is om kinderen iets mee te geven waar ze hun hele leven iets aan hebben. Ik heb met Alfie Kohn gesproken, die van “onvoorwaardelijke opvoeding”. Veel mensen willen dat graag, maar vinden het wel fijn om kleine stapjes te nemen. Een soort Sonja Bakker voor de opvoeding. Als gezin ben je een klein gemeenschapje. Elk lid is gelijkwaardig. We betrekken ons kind ook bij belangrijke beslissingen, bijvoorbeeld een verhuizing of waar we heen gaan op vakantie. Elk kind moet het gevoel hebben om echt mee te doen, invloed te hebben. We vragen dan ook echt: “Wat vind jij?” In stammen word je ook overal bij betrokken. Dat zorgt ervoor dat kinderen niet vastlopen of onderduiken. Of lastig gedrag gaan vertonen. Wij hebben bv. onze keuken geheel op kindhoogte afgesteld. << filmpje van kind op hond bij de koelkast >>Toen richtte je een nieuw bedrijf op?

Onze training werd een soort “Sonja Bakker” voor de opvoeding

Van daaruit zijn we voor ons kind gaan kijken naar scholen waar ze op eigen wijze, en op eigen tempo, al ontdekkend, kan gaan leren. Maar helaas, die zijn er niet. Ze stelde de vraag “Waarom doen we het zus-en-zo?” En dat was dus lastig. De drang van het groepsgebeuren, in combinatie met het toewerken naar de CITOtoetsen, alles ligt vast en is helemaal dichtgetimmerd. Een ander probleem is dat er uitgegaan wordt van het gemiddelde. Dus één kind beantwoordt daaraan, maar alle andere kinderen niet. De school levert wel maatwerk, maar dat is maar één maat. Tot hun 5de stellen ze volop vragen, maar vanaf 6 moet dat afgelopen zijn. Wat eerst spelen was, heet nu ‘werken’. Praten mag niet meer, het samen dingen doen wordt individueel. Democratisch opvoeden hoort daar niet bij. Als je bij een tienminutengesprek vraagt hoe het met je kind gaat, gaat het alleen nog over het lijstje met toetsuitslagen.

Wat eerst spelen was, heet nu ‘werken’

Wat is voor jou een goede leraar?

Echt goede leraren bouwen eerst aan de relatie. Soms wekenlang. Pas daarna wordt er gewerkt. Ik heb met een aantal Beste Leraren van het Jaar gesproken. Ze pakken het allemaal zo aan. Een leraar die ik sprak, heeft zijn klas, in een moeilijke buurt, veel problemen etc., op die manier uit het slop gehaald. Door in die kinderen te geloven. De prestaties van die klas waren op een gegeven moment het beste van de school. Ik weet, onder andere uit onderzoek, maar ook uit eigen ervaring, dat straffen het slechtste is wat je kunt doen om een relatie op te bouwen. Dus enerzijds heb je de dwang van het systeem, en anderzijds de pedagogische opdracht. Die staan op gespannen voet met elkaar. En die ‘beste’ leraren kiezen allemaal voor de relatie. Veel leraren willen dit niet als een spanningsveld zien, omdat ze denken dat ze dat zelf moeten kunnen overwinnen. Maar ze schieten allemaal in een kramp. Je moet gewoon het lef hebben om het op je eigen manier te doen. En te geloven in je leerlingen. En als de school merkt dat dat werkt, krijg je ook die vrijheid.

 Je moet gewoon het lef hebben om het op je eigen manier te doen

Als ik vraag wat je op de PABO hebt geleerd en wat je, achteraf gezien, nodig had, dan is daar een enorm groot verschil tussen. Het hangt van het toeval af of je er komt of niet. Ik memoreer de bekende uitspraak van meneer Kanamori, de Japanse meester die ook in Nederland is geweest om zijn verhaal te vertellen:

“Als één kind niet gelukkig is zijn we allemaal ongelukkig”

 

In deel 2 van het interview vertelt Conrad meer over het concept van het Magisterium en de voortgang van dit initiatief.

 

De levenslessen van meneer Kanamori klik hier

Website Happy Parents Happy Kids klik hier

Het nieuwe schoolconcept Magisterium klik hier